Na przełomie XIX i XX wieku po europejskich salonach krążył zestaw pytań, z pozoru błahych, a jednak ukazujących głębię osobowości wypełniającego. Dwukrotnie odpowiadał na nie Marcel Proust, więc zyskał nazwę „Kwestionariusz Prousta”. Od tego czasu ewoluował i doczekał się mnóstwa wariantów. Jednym z tych wariantów raczymy naszych czytelników.
Przedmiot w domu, który zna wszystkie moje sekrety:
Telefon. Wie zdecydowanie za dużo, pamięta więcej niż ja i podejrzanie często mnie podsłuchuje

Dźwięk, który natychmiast poprawia mi humor:
Muzyka portugalska. Ma na mnie niemal terapeutyczne działanie – uspokaja, otula ciepłem i momentalnie przestawia myślenie na nieco bardziej słoneczną częstotliwość. Minęło już wiele lat, odkąd mieszkałam w Coimbrze, ale język portugalski i tamtejsza muzyka nadal uruchamiają we mnie cały zestaw dobrych wspomnień: ludzi, których tam poznałam, ich serdeczność, lekkość życia i tę charakterystyczną umiejętność cieszenia się tym, co akurat jest. Najwyraźniej niektóre miejsca opuszczamy tylko geograficznie.
Zapach, który przenosi mnie w czasie:
Czosnek duszony na maśle. Wystarczy chwila i jestem mentalnie gdzieś na południu Europy. Krewetki, makarony, ciepły wieczór i wakacje — moja prywatna teleportacja zapachowa działa natychmiastowo i bez konieczności pakowania bagaży. A jeść uwielbiam!
Nie ma domu bez…
ludzi, do których chce się wracać. Reszta to wyposażenie.

Książka, którą mogę polecić:
Na pewno niekwestionowanym bestsellerem naszego domu jest „Pucio”. Z racji wieku mojej córeczki przerabiam go bardzo skrupulatnie, czasem tę samą stronę dziesięć razy dziennie. Mogę już śmiało powiedzieć, że znam motywacje bohaterów na poziomie akademickim. Z synem z kolei wciąż wracamy do „Mikołajka” i mimo upływu lat nadal śmieszy nas tak samo – co chyba najlepiej świadczy o tej książce.
Do czasu narodzin córki, kiedy miałam trochę więcej czasu wolnego, bardzo lubiłam literaturę psychologiczną. Jedną z ostatnich pozycji, którą pochłonęłam była „Odwaga bycia nielubianym” Ichiro Kishimiego i Fumitake Kogi oraz „Kierunek offline” Agnieszki Krzyżanowskiej. Kobietom dorzuciłabym jeszcze „Być kobietą i nie zwariować” Katarzyny Miller.
Kolacja marzeń – kto przy stole i o co bym pytała:
Miałabym bardzo dużo pytań i ciekawości do moich nieżyjących babć i dziadków, chętnie bym podjęła kilka tematów, których nie zdążyłam poruszyć. Tylko fajnie, jakby to była szczera rozmowa, bez sekretów.

Mój obecny stan ducha w trzech słowach:
Wdzięczna. Rodzinna. Palę mosty, które mi nie służą.
Piosenka/artysta na pętli:
Vito Bambino, Kękę, Kukon, Sokół dla boomerów, na zmianę z portugalskimi utworami, indie folk, afro housem i mocniejszymi brzmieniami do treningu.
W atmosferze mojego miasta najbardziej cenię:
Bliskość morza. Świadomość, że wystarczy kilkadziesiąt minut, żeby zamienić miasto na horyzont, zawsze działa na mnie kojąco. Lubię wiedzieć, że morze jest na tyle blisko, by móc po prostu do niego pojechać – bez wielkich planów i pakowania połowy domu.
Podróż, o której marzę:
Nie mam jednego punktu zaznaczonego na mapie. Marzę raczej o określonym stanie ducha: ciepło, woda, słońce, dobre jedzenie, przede wszystkim dobre jedzenie, ludzie, z którymi dobrze się czuję i spot kitesurfingowy pod ręką. Podróż idealna to dla mnie taka, z której wracam nie tylko opalona, ale przede wszystkim z lżejszą głową i dobrą energią, ale na pewno nad wodą. Woda jest mi niezbędna!
W ludziach szukam przede wszystkim:
Szczerości i spójności między tym, co mówią, a tym, co robią. Im jestem starsza, tym mniej imponują mi deklaracje i maski, a bardziej konsekwencja w działaniu. Nie znoszę obłudy, pozorów i ludzi, którzy mają inną twarz na każdą okazję.
Gromadzę niepotrzebnie:
Myśli po północy – mam już imponującą kolekcję. Do tego ubrania na okazję, która najwyraźniej nie została jeszcze wymyślona oraz screeny rzeczy, do których jestem absolutnie przekonana, że kiedyś wrócę. Nie wracam.
Zabytek/dzieło sztuki zupełnie przereklamowane:
To pytanie nasuwa mi od razu temat budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, jako dzieła architektury. Wiem, że dzieło nie oznacza „ładne”. W sztuce współczesnej wręcz często chodzi o mocną koncepcję, która może się podobać albo drażnić. Mnie drażni. Uważam, że przereklamowane jest na siłę zestawiać coś co modne z charakterystycznym, majestatycznym i historycznym budynkiem Pałacu Kultury i Nauki, który od lat tworzył konkretny klimat Warszawy.

Aktywność, na którą w końcu chcę się zdobyć:
To pytanie zamieniłabym na: aktywność, na którą chciałabym mieć więcej czasu. Ze względu na obowiązki, wiek moich dzieci (zupełnie odmienne zadania dotyczące opieki i wychowania) oraz własną działalność gospodarczą nie udało mi się wykrzesać wystarczająco dużo siły i czasu na uprawianie aktywności, które kocham i na które już się zdobyłam jakiś czas temu. Kitesurfing, taniec, CrossFit, bieganie, snowboard, najchętniej nie rezygnowałabym z niczego. Do tego kitesurfing wymaga odpowiednik warunków wiatrowych, więc nie zawsze kiedy mam czas, mogę jechać nad morze. Wiem, że to kwestia dobrej organizacji, muszę jeszcze nad nią popracować. Dorzuciłabym moje spełnione marzenie z lat studenckich – motor. Wtedy mam już wszystko!
Ostatnio pomyślałam, ale nie powiedziałam tego na głos:
Nie muszę już wszystkiego rozumieć. Niektóre rzeczy mogę po prostu zostawić. Te zdania dają dużo ulgi w sytuacji stresującej lub w konflikcie, w szczególności dla analizujących za dużo.
Pies, kot, a może coś innego:
Pies. Potrzebuję uczuć wyrażanych trochę bardziej jednoznacznie niż pogardliwe spojrzenie z parapetu.
Ostatnio wyszłam ze strefy komfortu, gdy:
Wybraliśmy się w podróż małym kamperem po Europie… z 14-miesięczną córką i naszym nastolatkiem. Byłam wykończona fizycznie ciągłymi poszukiwaniami butelek, gubiących się butów, opróżnianiem toalety, myciem naczyń w mikroumywalce, ale bardzo szczęśliwa, bo dzieciaki miały wiele okazji, żeby nawiązać więź. Przystanki w malowniczych miejscach, kąpiel w jeziorze, wycieczka rowerowa, wspólne posiłki na kocu i ostatecznie super camping w Chorwacji. Dla osoby, która lubi choć odrobinę przewidywalności, zamiana hotelu na dom na kółkach była wyzwaniem, ale okazało się, że kilka metrów kwadratowych potrafi dać zaskakująco dużo wolności i radości. No i brak limitu bagażu, co w moim przypadku jest zgubne.
Agata Znyk
współwłaścicielka centrum rekreacji Wakepark Koszalin, w skład którego wchodzi wyciąg do pływania na desce, wodne atrakcje, restauracja Wakebar, tor dla quadów elektrycznych Quadstrefa oraz Sportowe Półkolonie na terenie Wodnej Doliny w Koszalinie. Prywatnie mama dwójki dzieci, kitesurferka.





















